بعد از مدت ها تصمیم گرفتم اتاقکم رو گردگیری کنم، قاب عکس های فکرمو عوض کنم، دیوارهای خیالمو با رنگ های زیبا و شاد رنگ کنم و از پنجرۀ اتاق هوای تازه تنفس کنم خلاصه اینکه کلی تغییر و تحول خوب به اتاقک خیال بدهم و بعد در اتاقک خیال رو روی دنیای رنگی و زیبا باز کنم و با دنیایی روبرو بشم که تمام هشتیش آزادی، رفاقت و صداقت باشه.

توی این راه تلاش زیادی کردم ولی...

ولی...

ولی فقط تونستم اطاق خودم رو گردگیری کنم، قاب عکس افکارمو عوض کنم و دیوارهای خیال رو رنگ بزنم و هوای تازه رو از پنجره وارد اطاق کنم. عوض کردن دینای بیرون سخت بود خیلی سخت.

شاید عوض کردن دنیای بیرون قدرت زیادی رو طلب می کنه، قدرتی بیش از خواستن من یا حتی عملکرد من.

مدت ها به این موضوع فکر می کردم که چطور دنیای بیرون زیبا و قشنگ و ماندگار خواهد شد.

شاید عوض شدن دنیای بیرون به قدرت و عملکرد ما احتیاج دارد به قدرت و عملکرد همۀ اون آدم های بیرون از اتاقک خیال من.

شاید...

شاید اگر یه روزی همه باهم تصمیم بگیرند که اتاقک خیالشون رو تغییر دهند اون دنیای بیرون از اتاقک خیال همه خود به خود تغییر کند و زیبا شود.

شاید. 

میرحسین موسوی خامنه (زاده ۷ مهر ۱۳۲۰در خامنه) سیاست‌مدار، نقاش و معمار ایرانی است. او پنجمین نخست وزیر جمهوری اسلامی و آخرین نخست وزیر ایران از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸ بود. او پس از فوت روح الله خمینی بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران و با تغییر قانون اساسی و حذف پست نخست‌وزیری، از فعالیت‌های اجرایی کناره گرفت و در سال ۱۳۷۷ با تأسیس فرهنگستان هر به ریاست آن انتخاب شد و عمده فعالیت خود را در این نهاد متمرکز کرد.

موسوی در سال ۱۳۴۸ از دانشگاه ملی (شهید بهشتی کنونی) در رشته رشته معماری، کارشناسی ارشد دریافت نموده و از سال ۱۳۶۳ تاکنون عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی است. از سال ۱۳۶۸، به تدریس در دانشگاه تربیت مدرس پرداخته و همزمان به عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام منصوب شد.

دیگر پست‌های او در گذشته وزیر امور خارجه در دولت محمد جواد باهنر و محمد رضا مهدوی کنی (سال ۱۳۶۰)، عضویت شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی ایران، سردبیری روزنامه جمهوری اسلامی، ریاست ستاد انقلاب فرهنگی بوده‌اند.

تحصیلات

• کارشناسی ارشد معماری و شهرسازی دانشگاه ملی سابق (شهید بهشتی)؛ تاریخ اخذ ۱۳۴۸

• مطالعه معماری سنتی / تخصص هنری: اصول اربعهٔ معماری سنتی، طرح مساجد

فعالیت‌های علمی و هنری

• عضو هیئت علمی دانشکده علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس 
• تالیف سه عنوان کتاب
• آثار نقاشی و برگزاری چندین نمایشگاه نقاشی به صورت انفرادی و جمعی
• طراحی مجموعهٔ کانون توحید، تهران ۱۳۵۰
• طراحی اداره مرکزی آب و فاضلاب اصفهان ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰
• طراحی طرح جامع دانشگاه شاهد 
• طراحی تکیه (گلستان) شهدای اصفهان
• طراحی بنای یادبود شهید خرازی
• طراحی مجموعه فرهنگی - تجاری بین الحرمین در شیراز
• طراحی مسجد سلمان فارسی در نهاد ریاست جمهوری 
• طراحی مرکز مطالعات استراتژیک 
• طراحی بنای یادبود شهدای هفتم نیر 
• طراحی سایت دانشگاه علامه طباطبائی

سوابق شغلی

• عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی از سال ۱۳۷۵ - ۱۳۶۱
• رئیس دفتر سیاسی حزب جمهوری اسلامی از سال ۱۳۸۵ - ۱۳۶۰
• دبیر و مدیر مسؤول روزنامه جمهوری اسلامی  
• وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران از سال ۱۳۶۰- ۱۳۶۱
• رئیس ستاد انقلاب فرهنگی از سال ۱۳۶۰
• نخست وزیر جمهوری اسلامی ایران از سال ۱۳۶۰ - ۱۳۶۸(آخرین نخست وزیر ایران)
• رييس بنیاد مستضعفان از سال ۱۳۶۰ - ۱۳۶۸ 
• رئیس شورای اقتصاد از سال ۱۳۶۰ - ۱۳۶۸
• مشاور سیاسی رئیس جمهور از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۶
• عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام از سال ۱۳۶۸ تاکنون
• استادیار علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس از سال ۱۳۶۸ تاکنون
• عضو شورای عالی، انقلاب فرهنگی از سال ۱۳۷۵تاکنون
• مشاور عالی رئیس جمهور از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴
• رئیس فرهنگستان هنر ایران از سال ۱۳۷۸ تاکنون

به امید پیروزی برای ایرانی پیشرفته با قانون، عدالت و آزادی

بعد از مدتها چمدون رو برداشتم تا مدت کوتاهی رو تنها مهمون شهر خودم باشم که هم به کارهای عقب افتاده سر و سامانی بدم و هم رفع دلتنگی کنم.

این دو روز گذشته (جمعه و شنبه) به خاطر خستگی، کسالت، هوای بارونی و سرد مجبور شدم داخل خونه بمونم و فقط و فقط با کتاب های درسی و چک نویس ها روز رو به شب برسونم.

ولی شب برای رفع خستگی یکی از کتاب های پائولو کوئیلو (او تنها نویسند ایست که علی رغم ایرانی نبودنش بهش علاقه دارم) رو می خوندم که متن زیر ساعت ها اتاقک خیال رو درهم کرده بود.

 

یکی بود یکی نبود در روزگاری دور مردی بود که همه ی زندگی اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود وقتی مرد همه می گفتند به بهشت رفته است آدم مهربانی مثل او به بهشت می رود هر چند بهشت برای این مرد چندان مهم نبود اما به هر حال به بهشت می رود

روح مرد بر دو راهی بهشت وجهنم ایستاده بود دربان نگاهی به اسامی کرد وچون اسم مرد را در میان بهشتیان نیافت او را به جهنم فرستاد زیرا جهنم هیچ نیازی به دعوت نامه یا کارت شناسایی نداشت و بدین ترتیب مرد در جهنم مقیم گشت

چند روز گذشت وابلیس با ناراحتی وخشم به دروازه ی بهشت رفت و گریبان مسئول مربوطه را گرفت وگفت:

این کار شما تروریسم خالص است !

مسئول مربوطه با حیرت از شیطان دلیل خشم او را پرسید و شیطان با خشم گفت :

آن مرد را به دوزخ فرستاده اید واز وقتی او آمده کار و زندگی ما را به هم زده از وقتی که رسیده به حرف های دیگران گوش می دهد در چشم های شان نگاه می کند و به درد و دل شان می رسد و با عشق آنان را می بوسد حالا هم دارند که با هم گفتگو می کنند همدیگر را در آغوش می کشند و می بوسند

آخه !

دوزخ که جای این کارها نیست !

لطفأ این مرد را پس بگیرید !

پس به خاطر بسپار ! با چنان عشقی زندگی کن که حتی اگر بنا بر تصادف در دوزخ افتادی خود شیطان تو را به بهشت باز گرداند.

وقتی که عقيده عقده خوانده ميشود،وقتی نور چراغ در آب ،مهتاب تلقی ميشود و متانت زمين زير برف يخ مي بندد،نان از یتیم خانه میدزدیم و میفهمیم دزد اشتباه چاپی واژه درد است....

بعد از خوندن این مطلب اتاقک خیال من پر شده بود از آیاها و چراها و چگونه ها...

آیا کسی هنوزم اینگونه زندگی می کند؟

آیا زندگی به این طریق سخت است یا نه؟

و هزاران آیا و چرای دیگه...

امروز  سالروز غروب زندگی مردی است از طایفه عشق و محبت از اهالی شعر از تبار هنر.

نقاشی می کشید با تمام وجودش شعر می گفت با تمام احساساتش. مرگ را رنگ  می کرد تا در زندگی، خواب ها جاری شود.

به صدای پای آب گوش می کرد تا جاری کند عشق را.

اکنون او آهسته خفته در کنار بارگاهی ملکوتی و با حرف، حرف شعرهایش و طرح، طرح، طرح هایش جاودانه کرده یادش را.

و من در محراب اتاقک خیالم با نیایش های او به سمت خیال دوست می روم.

صدای پای آب

اهل کاشانم 
 روزگارم بد نیست
تکه نانی دارم خرده هوشی سر سوزن ذوقی
مادری دارم بهتراز برگ درخت
 دوستانی بهتر از آب روان
 و خدایی که دراین نزدیکی است... 

ادامه مطلب

امسال عید نوروز با هوای سرد و بارونی مهمون دل های پر مهر و محبت مردم ایران زمین بود.

ایرانیان از باستان تا به امروز با مراسم خاصی به پیشواز بهار می روند. این مراسم زیبایی بهار و چندین برابر می کنه ولی من فکر می کنم هر رسمی که بتونه دل ها رو شاد و لب ها رو خندون کنه رسم قشنگیه بدون توجه به سال و فصل و ماه و روزش.

انگار بارون و رحمت خدا مثل اشک شوق چشم های مادر بزرگ که همیشه بعد از دیدن مون جاری می شه راه شو گم کرده بود و با دیدن بهار شروع به باریدن کرده بود.

از پنجره آسمون رو نگاه می کردم که بدون توجه به فصل بهار می بارید و با صدای غرشش عظمتشو به رخ بهار می کشید ولی سبزی و شادابی درخت کاج میون حیاط که سال هاست سایه سار خونۀ مادر بزرگِ خبر از پیروزی بهار می داد و من می دونستم که فردا خورشید در آسمان کویر شهرمون پادشاهی  و انوار طلایی شو به زمین هدیه می کند.

دید و بازدید از اقوام، صلۀ رحم از بزرگترها، بهره بردن از طبیعت و فراموش کردن کینه ها و زشتی ها و ... به بهار زیبایی خاصی می بخشِ.

عید با تموم زیبایی و قشنگیش تموم شد ولی این مراسم و سنت های زیبا می تونند بدون بهانه هایی مثل بهار و عید مداوم و همیشگی باشند.

عید باستانی بر همه

ایرانیان مبارک

باشه

صداهای وحشتناکی در کوچه و خیابون مکررا شنیده می شه.

هوای شهر از بوی سیگارت و تی ان تی که با آلودگی شهر آغشته شده و بیشتر از قبل آزاردهنده شده.

صدای آهنگ های گوش خراش و عده ای از افرادی که دورهم به رقص و پایکوبی مشغولند آدم و خسته و عصبانی می کنه.

ترافیک و ازدحام و شلوغی و صدای بوق ماشین ها باعث آلودگی بیشتر شهر شده.

این شادمانی آزار دهنده و شاید وحشتناک به خاطر چهارشنبه آخر ساله که ایرانیان از باستان تا به امروز این روز رو جشن می گرفتند ولی برگزاری این جشن در گذشته هیچ شباهتی با شکل فعلی آن ندار

در ایران باستان:

از عصر آخرین سه شنبه سال، کپه های هفت تایی...

ادامه مطلب

همیشه از شهرهای شلوغ و پر رفت و آمد بیزار بودم و از ترافیک و چراغ قرمز و صدای بوق رانندگان کم حوصله متنفر. از زرق و برق خیابون های پر از افرادی که انگار بدون هدف فقط برای تماشا در پیاده روهای شهر قدم می زنند کلافه می شم.

هر موقع قرار بود شهرمون رو توصیف کنم:

از دنج بودنش از مردم هدفمند و خون گرمش از آرامشی که در سطح شهر حاکم بود با شور و اشتیاق حرف می زدم و از اینکه به راحتی تمام شهر رو در مدتی کوتاه می تونستیم با اتومبیل طی کنیم و یا پیاده روی تو یه غروب بهاری در خیابون های شهر فرصت بیشتر فکر کردن رو برامون فراهم می کرد و کمک می کرد که اکسیژن از دست رفته در طی روز به تن باز گردد رو با اشتیاق توصیف می کردم.

اما!!!!!

اما انگار مدتیه که هیچ اثری از آن آرامش نیست.

در چهار خیابون اصلی این شهر شلوغی و ترافیک بیداد  و به دلیل نصب چراغ راهنمایی و رانندگی متعدد بر میادین و چهارراه های شهر طی کردن مسیر کوتاهی مدت زیادی رو طلب می کنه.

مردم مهربونش بدون توجه به همدیگه از کنار یکدیگه به سرعت رد می شن و اصلا توجه نمی کنن که بین راه با چند نفر اصابت می کنند و شاید کودکی از اصابت آنها به زمین می افته. انگار واسش شده یه عادت.  چون بدون توجه به کسی که بهش اصابت کرده بلند می شه و به راهش ادامه می ده .

انگار همه یه گمشده دارن.

شاید مردم شهر من نیز هدف خودشون و گم کردن.

شاید هم به خاطر پیدا کردن هدف گمشدۀ خود این همه شلوغی و ازحام رو به وجود می آرن.

شاید این هدف گمشده همون آرامشی ست که هر چه مردم بیشتر برای بدست آوردنش تلاش می کنند بیشتر آن را از دست می دهند.

شاید

شاید

شاید و هزاران شاید دیگر

ولی من خوشحالم که بعد از تمام آن ازدحام ها و شاید و اما و اگرها در هر کجا که هستم اتاقک خیال من گوشۀ دنجی برای فکر کردن، بدست آوردن آرامش و اکسیژن از دست رفته ام می باشد.  

سالروز وفات خاتم پیامبران . پیامبر صلح و دوستی

حضرت محمد مصطفی (علیه السلام)

شهادت مظلومانه مظلوم عالم

امام حسن مجتبی (علیه السلام)

 

شهادت سید و مولا شاه ایران

امام علی بن موسی الرضا (علیه السلام)

 بر همه شیعیان و دوستارانشان تسلیت باد.

فردا روزیه که من ۲۳ سال پیش به دنیا اومدم.

و

امروز من خیلی خسته و ناراحت هستم شاید این خستگی ناشی از موقعیتم باشد.

موقعیتی که هیچ مناسبتی با من ندارد. زندگی در شهری که آداب و رسوم و رفتار و حتی موضوع صحبت های مردمش من و خسته و غمزده می کند.

حتی آسمان این شهر برای من غریبه است و شاید من نیز برای او غریبه هستم.

به خاطر تولدم خوشحال نیستم. حتی ذره ای احساس شادی نمی کنم.

ولی خیلی خوشحالم چون به خاطر تولدم بر می گردم به دیارم. دیار من آن سوی بیابان هاست...

به جایی که بهش تعلق دارم و به من تعلق دارد.

هر چند که این سفر بسیار کوتاه است ولی شاید همین چند ساعت مقداری از خستگی من بکاهد.

شاید...